Θεατρική Παρασταση

Η Πόρνη από πάνω..

.... με την Κατερίνα Διδασκάλου  στο θέατρο ΝΕΟΣ ΑΚΑΔΗΜΟΣ. Δεν είναι κακό να βλέπεις πως αισθάνεται η άλλη πλευρά... Δεν είναι κακό να νιώθεις τα συναισθήματα του άλλου. Δεν είναι κακό να καταλαβαίνεις να συνεδητοποιεις πόσο κακό μπορεί να κάνεις... με το βα φέρεσαι όπως σ έχουν μάθει.

Και η Ελληνική κοινωνία διδάσκει διδάσκει πράγματα αρχές κατευθύνσεις ακόμα και σήμερα πάντα στο χθες και ίσως στο αύριο. 

Και μια γυναίκα η Κατερίνα Διδασκάλου η πανίσχυρη σύζυγος του Δούκα στις άγριες Μέλισσες μας έδειξε την αγωνία της να βιώσει ως μια απλή γυναίκα μια απλή σύζυγος και να ξεφύγει από τα δεινά της πατριαρχίας όπως τα βιωνε σε έναν τόπο της χώρας μας.

Και πως άραγε ξέφυγε από τα δεσμά της; δεν υπάρχουν πολλές επιλογές και αυτές που υα ξανά κακό στον εαυτό της δεν τις χρησιμοποίησε.. 

Μέσα στο στενά διαμορφωμένο υεατρο του νέου Ακαδημου.. βρήκαμε μια όαση στο πως προέβαλε τα δεινά που περνούσε. Πως τρολαριζε ελληνική κοινωνία και καταστημενα και πόσο η "παρεα" της ή ΠΟΡΝΗ ΑΠΟ ΠΑΝΩ την έκανε να τη χρησιμοποιεί και να βιώνει μέσω αυτής τη χαρά που δεν είχε.

Και ήταν απλή η χαρά και όχι κάτι πιο πάνω απ το να νιώσει άνθρωπος!

13ος χρόνος που παίζει η παράσταση...

Καταλαβαίνω το λόγο και θα ήταν καλό όλοι μας να το βλέπαμε... Καλό βράδυ 

Ταξιδεύουμε...

Ο καιρός είναι μουντος... Σταλες βροχής με λίγη σκόνη πέφτουν.  Στη διαδρομή μέχρι τη Σάμη ερημιά. Ξεκίνησα νωρίτερα για να μη με ενοχλούν τα αυτοκίνητα. Άλλωστε όταν είσαι μόνος πρέπει να το απολαμβάνεις. Και η διαδρομή που πρέπει να κανεις δίπλα από τον Αινο σε αποζημιώνει. Δεν ήθελα ήλιο σήμερα....

Στο λιμάνι επικρατεί η ίδια ηρεμία.  Κάποια αυτοκίνητα έχουν ήδη έρθει και οι οδηγοί τους περιμένουν υπομονετικά με τον καφέ στο χέρι . Κάποιες σκόρπιες συζητήσεις από τους ντόπιους γύρω γύρω. Η ώρα είναι πρωινή και σίγουρα κάνεις δεν είναι χαρούμενος που αφήνει το νησί μας.

Βγάζω φωτογραφίες γύρω γύρω τα τοπία.. κάπου απέναντι είναι η η Αγία Ευθυμία κάπου πιο κει ο Καραβομυλος και κάπου πίσω μου είναι τα σπήλαια Μελισσανη και Δρογαράτη.

Δεν επισκέφτηκα σ αυτό το ταξίδι το νεκροταφειο.  Δεν χαιρέτησα. Έχω ακόμα μια ευκαιρία...

Ξάφνου ένα ζευγάρι με δύο μωράκια αλλοδαποί μου ζητάνε να τους βγάλω μια φωτογραφία.. Mister.... could you take a photo of us.... και το κανω με μεγάλη ευχαρίστηση...

Με φόντο το πλοίο που πλησιάζει σιγά σιγά το λιμάνι. Ήρθε η ώρα. Θα πρέπει να αποχαιρετήσω. 25η Μαρτίου σήμερα και βρίσκομαι μακριά από εστίες οικογένειας.  Σπάνιο. Δε θέλω να το κάνω συχνά. Δεν μπορώ...

Ο έλεγχος των εισιτηρίων γρήγορος και παρκάρουμε στο αμπάρι.  Ανεβαίνω στο βασικό χώρο και εξερευνώντας τους γύρω , όλο τουρίστες... και ντόπιοι που πάνε σε κάποια δουλειά. Φοιτητές και φοιτήτριες που επιστρέφουν στη χολή τους σε Πάτρα και Αθήνα και αλλού όπως αυτή που με κοίταξε με χαμόγελο την ώρα που κοιμισμένος προσπαθούσα να πληρώσω έναν καφέ μήπως ξυπνήσω.

Δε θέλω να κάτσω μέσα δε θέλω να βρω γνωστούς αν και βρήκα χαιρέτησα και είπα τα τυπικά.

Η θάλασσα λάδι.ενταξει όχι και τόσο.  Ήταν τουλάχιστον όταν ξεκινήσαμε αλλά στο λιμάνι πάντα είναι λάδι. Στο σπίτι είναι πάντα λάδι ακόμα και αν ανακατεύεται ακόμα κι αν τηγανιζεται ακόμα ακόμα ακόμα... εκει βρίσκεις απαγγιο κι απανεμι. 

Ταξιδεύουμε.  Το ταξίδι θα διαρκέσει τρισιμισυ ώρες.υπομονη και εντυπωση.... εντυπωση όλης της εμπειρίας που πρόκειται να ζήσουμε μέχρι να ξαναπιάσουμε τιμόνι. 

Κάθομαι έξω. Με πνιγει το μεσα .κρύο δεν κανει.  Αέρας φυσά χωρίς πολύ κύμα.. Κάποιο κεφάλι τυλίχθηκε με σκούφο.... ένας τύπος καπνίζει την πιπα του... το προσωπικό του καραβιου γυρνάει γύρω γύρω σα μέλισσα...και γω γράφω... Καλό μας ταξιδι

Πέρασμα από το Αργοστολι

Η αλήθεια είναι πως δεν είναι κι από τις καλύτερες μέρες για να χαρώ μια βραδιά στο Αργοστόλι... Αναμνήσεις εικόνες από το παρελθόν έρχονται και προσπαθούν να μου αποσπάσουν την προσοχή... να μου θυμίσουν πως κάποτε έζησα εδώ κάποτε ήμουν τακτικός και τώρα θα πρέπει να ακολουθήσω το δρόμο του απλού επισκέπτη.. 

Ξεκινώντας από το Λιθοστρωτο και περπατώντας το κοιτάζοντας αριστερά δεξιά αρχίζω να βλέπω μέρη που πέρασα και έζησα μικρός, φοιτητής και μεγαλύτερος... Περνώντας από την πλατεία Καμπάνας η οποία πια έχει γίνει πολυσύχναστη το καλοκαίρι αλλά και ικανός επισκεπτομενη στις 22 Μαρτίου ανοίγεται μπροστά μου οδρομος που κάποτε έκανα ποδήλατο και πήγαινα να ρίξω ένα ΠΡΟΠΟ για τον πατέρα μου στο τέλος τους δρόμου... νύχτα...για μένα τότε επανάσταση....

Περπατάω σιγά σιγά προς πλατεια αλλά θα πρέπει να περάσω πρώτα από τα κλασικά μαγαζιά της αγοράς τα οποία τα βλέπω και θυμάμαι τα μαθητικά μας χρόνια...

Τότε που ο στόχος μας ήταν να καταφέρουμε να πάμε σε ένα club  για να δείξουμε και μεις πως είμαστε μέσα στα πράγματα.

Όταν το καταφέρναμε σε μόνιμη βάση ως φοιτητές το αποζητάγαμε σαν παντρεμενοι και τελικά με το ένα ή με το άλλο το βρίσκουμε σαν έξοδο ως "εμπειροι" πια σε λίγο προχωρημένη ηλικία μετά τα πρώτα ήντα...

Να όμως που τελικά στο Havana club βρήκαμε τη ζωντάνια που ζητάγαμε παλιοί και καινούριοι... με υπέροχη μουσική από τα παλιά και από τα νέα για όλες τις ηλικίες! Καίει και ....πάλι χορός στα beat του έμπειρου dj... συγνώμη πρέπει να ... χορέψω!

in the power of love u2

Ο χορός συνεχίζεται..   Έχει αραιώσει Ο κόσμος στην αίθουσα..  και έτσι έχεις τη δυνατότητα να κινηθείς στο χώρο να κοιτάξεις γύρω να απλώσεις τα χέρια σου να κάνεις φιγούρες...

Η μουσικη καμία φορά γίνεται κουραστική όταν είναι μονότονη. Τότε όμως σου δίνεται η ευκαιρία να κοιτάξεις γύρω σε όλες τις κατευθύνσεις.  

Στη "συντήρηση " δηλαδή στην ξεκούραση που προκύπτει από την αδράνεια της μονοτονία εσύ ανακαλύπτεις... τα φώτα τριγύρω  αναβοσβήνουν...

Δεν μπορείς να.μην παρασυρθεις από το ποτάμι... του χορου..

Η τάδε κάθεται στο τραπέζι... δε συμμετέχει.  Ο τάδε με αργά αλλά σταθερά βήματα χορευτικά προσπαθεί να προσεγγίσει και να της τραβήξει την προσοχή...

Τς ματια συναντιουνται...και αποφεύγονται..  η σκηνή επαναλαμβανεται. Θέλει θάρρος...

"Τι να κάνω λέει το τραγούδι... τον εαυτό μου χάνω...

Sweet dreams are melodies....

Somebody wants to use you...

 Ο κήπος ο κήπος είναι το ησυχαστήριο...εκεί που σκέφτεσαι ότι πέρασες όλη τη νύχτα απλά χορεύοντας..  απλά κοιτώντας απλά συμμετέχοντες σε μια μυσταγωγία του ποτού της κίνησης και της αειθαλής του καπνισμενου τσιγάρου ηλεκτρονικού η μη... 

Η μουσικη ακούγεται από μακριά σαν αχος.... αναλόγως που κάθεσαι ξεκάρφωτο από την παρέα μπορεί να σε Πάρου σα σερβιτόρο η φύλακα του μαγαζιού....

Σε χαίρετανε κιόλας......

Αλλάζει το κλίμα δυναμώνει η μουσική.  Μήπως να συνεχίσω; μήπως να μπω; μήπως να κάτσω απλά εδώ ώστε να τελειώσει η βαρδια;

Δεν ξέρω ...

Και που πήγε η power of love των U2???? Είναι εδώ...η....άλλου;

Ανθρώπινες σχέσεις νο 2

Αναφερόμαστε σε ένα κλαμπ. Βρισκόμαστε σε ένα κλαμπ. Χορεύουμε σε ένα κλαμπ. Ο χώρος βριθει από ζωή. Όλες οι ηλικίες "συνοστιζονται"  σε ένα χώρο που .... δεν έχει χώρο. Παρέες πιάνουν τραπέζια και περιοχές και τις οριοθετούν. Εκεί θα είναι ο τόπος δράσης. 

Η μουσικη; απ όλα... αλλά όπως και να το κάνουμε το ροκ σκίζει! Είμαστε και κάποιας ηλικίας.... αλλά εδώ που είμαστε δεν παίζει ρόλο. Ρολο παίζει η διασκέδαση και μόνο! Τίποτε άλλο! 

Λικνιζομαστε όλοι στο χορό! Να μιλήσεις σχεδόν αδύνατο αλλά πολλές φορές φορές απαραίτητο  καθώς θα πρέπει εκτός από το να δείξεις ότι είσαι εδώ παρών και δραστήριος χρειάζεται να τονίσεις τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά σου! Στη ουσία αυτά που τονίζεις είναι μια μπυροκοιλια από δω έως το άπειρο... αλλά δε σε νοιάζει!

Σε νοιάζει μόνο ο ή η απέναντι που προσπαθείς να κερδίσεις ένα χαμόγελο μια ματιά ένα σημάδι πως κάποιος σου δίνει σημασία...

Και χορεύεις και ξεσπας! Και πορωνεσαι! Πως γράφεται άραγε η λέξη σωστα; .... είναι και η βότκα που δε βοηθάει αλλά δε με νοιάζει... απλά γράφω για να περιγράφω... αλλά δεν μπορώ να αδιαφορισω και για ότι γίνεται γύρω μου ... θα πρεπε; δεν ξέρω το ψάχνω... ψάχνω τα πατήματα...έτσι ειnαι οι ανθρώπινες σχέσεις...

Πατήματα που οδηγούν σε καταστάσεις χειμαρρωδεις περιπετειωδεις ανούσιες η και καταστροφικες...αλλά δεν μπορείς χωρίς πατήματα... αν δεν κινηθείς δεν κερδίζεις εμπειρία...

Και η εμπειρία είναι να κάνεις την κινηση να προσπαθήσεις να κηνυγησεις να σε κυνηγήσουν και να νικήσεις η να φας μια ξεγυρισμενη χυλόπιτα...

Αλλά και πάλι συνεχίζεις αναπνέεις το τσιγάρο που δε θέλεις τη μυρωδιά του ιδρώτα του ποτού της χαράς ακόμα και της λύπης και ζεις... συγνώμη τώρα συνεχίζω χορό!

Στο τέλος όμως τελικά τι μενει; Μίλησες; γνωρισες; επαιξες; είναι τα ερωτήματα που σε βασανίζουν.  Ενώ δε θα πρεπε. Είναι το κολημα στο παλιό είναι ο φόβος για το καινούριο.  Είναι το πάτημα του θάρρος και το περπάτημα σε ένα νέο κόσμο που δεν τον ξέρεις η δε θα θελες να τον ξέρεις... 

Και γιατί να μιλήσεις αν δε θες να μιλησεις; ενώ... θες να μιλήσεις... Και γιατί να γνωρίσεις με το ζόρι;

Το ταξί τα απορροφά όλα... ξεκινώντας την εάν μέρα...

Φευγουμε...

Θα μπορούσαμε να μαστε εμείς ή τα παιδιά μας........... 27 & 28/02/2025

     Σήμερα 28/02/2025  είναι το μεγάλο συλλαλητήριο το οποίο γίνεται εις μνήμη των ανθρώπων που χάθηκαν γιατί "έγιναν όλα λάθος" όπως είπε ο σχετικός φορέας στο πόρισμά του που το εξέδωσε χθες. Δεν έγινε πόλεμος, δεν ταξιδεύανε μεθυσμένοι, δεν κάνανε επικίνδυνες κινήσεις , δε θέλανε να αυτοκτονήσουν... Θέλανε να ¨επιστρέψουν σπίτι". Και δεν το κατάφεραν γιατί ΟΛΑ ΠΗΓΑΝ ΛΑΘΟΣ. Δε χρειάζεται να πάμε σε περεταίρω ανάλυση. 

Γιατί όταν γράφεις ένα κώδικα για ένα πρόγραμμα που αποτελεί μια αναφορά και όλα πάνε λάθος τότε έχεις μια λάθος αναφορά που οδηγεί σε λάθος συμπεράσματα και θα χαθούν κάποια χρήματα από κάποια συναλλαγή. 

Γιατί όταν πηγαίνεις σε ένα προορισμό και όλα πάνε λάθος σημαίνει πως ξεκίνησες αργότερα εφτασες αργότερο στο λιμάνι, έχασες το πλοίο , ξέχασες την ταυτότητά σου, το φαι δεν ήταν καλό αλλά απλά σου χάλασε η μέρα. 

Γιατί όταν παρακολουθείς έναν αγώνα και χάνει η ομάδα σου πηγαίνουν όλα λάθος...

    Τί σημαίνει όμως να πάνε όλα λάθος και να πρέπει να χαθούν 57 άτομα που απλώς κάθονταν στις θέσεις του τραίνου υπομονετικά με προσμονή να γυρίσουν σπίτι από , έως τις σπουδές τους ή από έως τις δουλειές τους στους δικούς τους ανθρώπους που τους περίμεναν;; Τι σημαίνει όταν γνωρίζουμε ότι πέθαναν με φρικιαστικό θάνατο καιγόμενοι ή συνθλιβόμενοι επειδή τίποτα δεν πήγε σωστά; Στο "πιο ασφαλές μέσο";

    Δε συνηθίζω να πηγαίνω σε συλλαλητήρια... Δεν πηγαίνω συχνά ...... Το μυαλό και η ψυχή μου όμως είναι εκεί!

Και  για όσους σκεφτούν ότι δεν θέλω να είμαι στο συγκεκριμένο συλλαλητήριο να μην το σκέφτονται . Είναι ένα από τα συλλαλητήρια που ΑΞΙΖΕΙ να είμαστε ΟΛΟΙ! 

Ο κόσμος μας................

 

Ανθρώπινες Σχεσεις

Οι ανθρώπινες σχέσεις είναι ένα τρομακτικό δίδυμο. Συνδυάζει δύο λεξεις: τις ανθρώπινες και τις σχέσεις. Αν πάρουμε πρώτα τη μία λέξη θα δούμε πως περιλαμβάνει τη λέξη άνθρωπο δηλαδή θεωρητικά όταν χρησιμοποιούμε αυτή τη λέξη σημαίνει πως είναι σα να κατεβάζουμε όλη την πληροφορία που αφορά το ανθρώπινο είδος. Με μια ματιά.  Σε μια στιγμή προφοράς της λέξης αυτής κανονικά όποιος τη μεταχειριζεται και όποιος ξέρει να ακούει καταλαβαίνει πως αναφερεται:

Στη νοημοσύνη την ψυχή την αγάπη την εξυπνάδα την πονηριά τον έρωτα το θυμό το μίσος την εμπειρία τις κατασκευές τη φιλία τη ζήλια τις τέχνες τις επιστήμες τους πολέμους την ειρήνη τη φτωχεια τον πλουτο και όσα βάζει ο νους και μη θεωρησετε πως κάποια δεν ταιριάζουν.  Όλα εκεί είναι δεμένα. Που σημαίνει πως σε κάθε ανθρώπινη επαφή για οποιοδήποτε λόγο δεν μπορεί κανείς να χαρακτηρίσει οποιαδήποτε πράξη ως κάτι που θα χρησιμοποιήσει ως Πινακίδα- ταμπέλα- τίτλο και θα χαρακτηρίσει τον απέναντι του σε οποια θέση κι αν βρίσκεται με τα λόγια που την περιγράφουν γιατί εκτός του ότι όλα τα παραπάνω και ακόμα περισσότερα χαρακτηριστικά λειτουργούν ως ένζυμα για να λειτουργήσει η να μη λειτουργήσει μια σχέση. 

Και εδώ ερχόμαστε στη δεύτερη λέξη:τη σχέση. Η σχέση είναι στην ουσία κάτι που συνδέει κάτι με κάτι άλλο. Στο αυτό κινητό ειαι η επαφή του οδηγού με το σασμάν αλά είναι κάτι μηχανικό. Χωρίς τα λοιπά όργανα και τα χαρακτηριστικά ενός αυτοκινήτου δεν μπορεί να λειτουργήσει μια σχέση. Χωρίς να δένουν μεταξύ τους τα διάφορα όργανα του ανθρώπινου σώματος δεν μπορεί να λειτουργήσει ο άνθρωπος. Χωρίς να γνωρίζει το ένα και το άλλο μέρος της σχέσης του συνδέσμου της επαφής τα στοιχεία του άλλου και χωρίς να συνειδητοποιήσει πως υπάρχουν ιδιαίτερα χαράκτηστικα που χτίζουν αυτο που παρουσιάζεται απέναντι σου δεν υπαρχει σχεση. Αρα ειτε μιλαμε για μηχανημα έιτε για ανθρωπο θα σας εκνευρισω και θα πω πως για να πετυχει μια σχεση αφ ενος πρεπει να γνωριζει ο ενας τον αλλο και να μπορει να ανέχεται τα χαρακτηρικα ο ενας του αλλου γιατι ο συνδιασμος αυτών των ιδιαιτερων χαρακτηριστικων του καθενός κραταει ζωντανή τη σχεση. Άλλωστε τι νόημα θα είχε να τα φτιάξεις με το αντίγραφο σου;

Τι γινεται λοιπόν όταν σε μια σχέση που στην αρχή όλα φαίνονται να είναι αποδεκτά και από τα δύο μέλη είτε κακά είτε καλά χαρακτηστικα; Η σχέση ευοδωνει η σχέση προχωράει η σχέση χτίζει σπίτια οικογένεια παιδιά ζωή και προχωράει ακάθεκτη οι ταχύτητες μπαίνουν μια μια στο αμάξι λαδωμένο το σασμάν και το αμάξι γουργουριζει από ικανοποίηση που προχωράει κινείται τρέχει δημιουργεί συνθήκες ασφαλείς για τους επιβάτες του...

Πότε λοιπόν μια ανθρώπινη σχέση χαλαει; Όταν τα ίδια χαρακτηριστικά που τα ανέχεται το κάθε ένα μέλος γίνονται εχθρικά κακά τοξικά βαρετά για το άλλο και εκεί που όλα προχωρούσαν ρολόι Αρχίζει στην οθόνη να φαίνονται λαμπάκια δείκτες μη καλής λειτουργίας τους οποίους μπορεί και να αγνοούμε ως οδηγοί οι ως μέλος μιας σχέσης και να αδιαφορούμε για το σέρβις!!! 

Τσικνοπέμπτη

 

Ζήτησα από το πρόγραμμα τεχνητής νοημοσύνης να μου "φτιάξει" μια φωτογραφία που να απεικονίζει την Τσικνοπέμπτη και ... μου παρήγαγε την παραπάνω...

     Δεν μπορώ να πω, είναι αρκετά ακριβές .... και έχει ένα συνδυασμό Ορθόδοξου με  αρχαίου ναού με την Ελληνική σημαία να υποδεικνύει πως είναι δικιά μας παράδοση. Δεν μπορώ να καταλάβω πως το σκέφτεται αλλά είναι γεγονός πως μέχρι να το σκεφτώ εγώ πως θα το φτιάξω και να το ζωγραφίσω θα περάσει πολύς χρόνος και απλά δε θα προλάβω να γράψω ό,τι θέλω...

Προσπαθώντας να μυρίσω το άρωμα της τσίκνας από τα ψημένα κρέατα στην εικόνα και βλέποντας το κέφι που διακρίνεται στα πρόσωπα όλων νιώθω την τάση να εξαφανιστώ από το χώρο που εργάζομαι να βγω έξω, να απολαύσω τη γιορτή τη χαρά και όλα αυτά που προσφέρει η μέρα... ίσως σε μια ταβέρνα ίσως σε ένα ρεμπετάδικο με καλή παρέα αγαπημένη...

Ή να μαι στην Πάτρα το βραδάκι με την ίδια καλή παρέα να παρακολουθούμε του Κουτρούλη το γάμο όπως το ζούσαμε στα φοιτητικά μας χρόνια...... στην Πλατεία Αγίου Γεωργίου.

Απλές , μικρές κουβέντες Καφενείου.......... Φεύγουμε......

Τεχνητή Νοημοσύνη... Πόσο χρήσιμη είναι;

 

     Η παραπάνω εικόνα δημιουργήθηκε με τεχνική νοημοσύνη...... Δεν τη ζωγράφισα. Μπορεί να τη φαντάστηκα απλά έδωσα μια "ιδέα" στο πρόγραμμα και μου δημιούργησε την παραπάνω εικόνα. Για μένα αυτό είναι τρομακτικό. Είναι τρομακτικό γιατί έχοντας πάει σε πολλά μουσεία τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Ευρώπη απόλαυσα με την καρδιά μου και με όσους ήμασταν μαζί τους τεράστιους πίνακες που έχουν δημιουργηθεί με κόπο από μεγάλους καλλιτέχνες, ζωγράφους και δοξάστηκαν από το κοινό . Ο κόσμος πλήρωνε εισιτήριο για να δει σκηνές από την καθημερνή ζωή των ανθρώπων κάθε εποχή κάθε αιώνα με διαφορετικά στοιχεία επιρροής.

            Και ήρθε το πρόγραμμα της τεχνικής νοημοσύνης. Ήρθαν οι αλγόριθμοι μηχανικής μάθησης, ήρθαν οι "πράκτορες" που ερευνούν γύρω τη φύση , την καθημερινή ζωή με κάμερες, αισθητήρες μικρόφωνα, browsing στο διαδίκτυο και τα μάζεψαν όλα. Τα φωτογράφισαν , τα κατέγραψαν , τα σκάναραν τα ανέλυσαν, τα αποθήκευσαν και με κάποιο μαγικό τρόπο τα πέρασαν στο "μυαλό" του ενός ή του άλλου προγράμματος και το πρόγραμμα αυτό μπορεί να τα αναγνωρίζει να τα επεξεργάζεται , να τα συνδυάζει, να τα μεταφέρει, να τα μεταλλάσσει και να δημιουργεί  ( επικίνδυνη λέξη ) κάτι διαφορετικό στα μάτια του καθένα όπως η εικόνα η πιο πάνω η οποία ανήκει κατά ένα μέρος στη φαντασία μου και κατά ένα άλλο στο τι θα "σκεφτεί" το μηχάνημα.

    Εγώ ζήτησα τον πειρατή, τη γυναίκα, το αεροπλάνο, το πλοίο , τη θάλασσα και έδωσα μια περίοδο στην οποία θα υπάρχει η εικόνα κάπου στο 1600 και το πρόγραμμα δημιούργησε το παραπάνω.......

Θα πρέπει σίγουρα να νιώθουμε περήφανοι... Θα πρέπει σίγουρα να λέμε ότι ο άνθρωπος το έφτιαξε αυτό αλλά μήπως αυτό που έφτιαξε ο άνθρωπος ενέχει κινδύνους για τον άνθρωπο; Μήπως η αντιγραφή αυτή από όλα τα έργα του ανθρώπινου νου που συνδυάζονται μέσα στη ζωγραφιά αυτή δεν είναι παρά μια επιτυχημένη αντιγραφή; από διάφορες σκηνές; έτσι θα μπορούσε να ισχυριστεί κάποιος. Και όμως πριν εδραιωθεί η Τεχνική νοημοσύνη λέγαμε πως ακόμα κι αν βάζαμε έναν σκύλο να γράφει τυχαία σε μια γραφομηχανή υπήρχε πιθανότητα μια στο πόσο δε θυμάμαι να γράψει μια τραγωδία του Αισχύλου .... ή κάτι τέτοιο.

    Αυτό πετύχαμε; ένα ανακάτεμα; Όχι δεν πετύχαμε αυτό . πετύχαμε μια ανακύκλωση γνώσεων εικόνων ταινιών, ιστοριών από μια μηχανή που μπορεί να επεξεργάζεται με αφάνταστη ταχύτητα όλη τη γνώση που κατέχουμε εμείς οι άνθρωποι και να την επεξεργάζεται για το συμφέρον των ανθρώπων αποτελεσματικότερα σε βαθμούς γεωμετρικά εκθετικούς..... και αυτό είναι όλο.

    Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι αν θα μας νικήσει η τεχνητή νοημοσύνη σε μια ενδεχόμενη μάχη. Το θέμα δεν είναι αν το ανδροιδές που ετοιμάζεται στα εργαστήρια του ΙΛΟΝ ΜΑΣΚ και της ΜΕΤΑ θα μας πάρει τη δουλειά είναι τι θα ζητήσουμε από το μηχάνημα αυτό να μας φτιάξει......... 

Θα συνεχίσω με άλλα άρθρα αργότερα...

Το πλοίο Αγγέλικα μαζεύει τους σεισμόπληκτους από το Αργοστόλι μετά το σεισμό του 1953... ετσι του ζήτησα ν γράψει κι αυτό έφτιαξε με τη "δικιά" του φαντασία.......

 

Η κλέφτρα βιβλίων και το νόημα της....

Είδα κάποια στιγμή αυτή τη βδομάδα το έργο "Η κλέφτρα βιβλιων" ένα έργο που περιέγραφε μια συγκεκριμένη φάση- εικόνα του δευτέρου παγκόσμιου πολέμου εκεί που ο πόλεμος ήρθε κάποια στιγμή στο σπίτι εκείνου που τον ξεκίνησε... 

Περιγράφει ένα κορίτσι του οποίου η μάνα επειδή ήταν κουδουνίστρα έπρεπε να δοθεί σε μια οικογένεια Γερμανών μαζί με τον αδερφό της σε μια μορφή αναγκαστικής υιοθεσίας.... Ο αδερφός της πέθανε και έμεινε μόνη της σε μια ξένη οικογένεια όπου τα συναισθήματα ήταν στην αρχή αντιφατικά μέχρι που κατάλαβε πως υπάρχει ανθρωπιά τόσο σ αυτη την οικογένεια όσο και στα πρόσωπα ενός φίλου και μιας πλούσιας κυρίας που ήταν η γυναίκα του δημάρχου. 

Αν και Γερμανοί , δηλαδή αυτοί που αιματοκυλισαν τον κόσμο το μυαλό τους ήταν πως θα βοηθήσουν το συνάνθρωπο τους είτε ήταν Εβραίος είτε κομμουνιστής είτε κάτι διαφορετικό και με διαφορετικούς τρόπους πάντα έχοντας απέναντι της σκληροπυρηνικους φασίστες σε όλες τις ηλικίες....

Ο κόσμος εκείνη την εποχή μετά ένα "διαλλειμα" 20 χρόνων στο μεσοπολεμο αντί να καταλάβει πως να πάρει ένα ειρηνικό μονοπάτι και να βοηθήσει το συβανθρωπο του. 

Το κραχ και η άφεση της Γερμανίας να οργανωθεί σχεδόν κάτω από τη μύτη και ουσιαστικά μπροστά στα μάτια όλου του σύγχρονου κόσμου βοήθησε την ανάπτυξη ακροδεξιών ομάδων και ενίσχυε το φασιστικό κόμμα στο να πάρει την κυριαρχία σε όλα τα κράτη που είχαν παράπονα με τη ζωή γεμάτη φτώχεια και εχθρότητα απέναντι στους μετανάστες τους Εβραίους και τους διαφορετικούς. 

Τι αλλάζει στην εποχή μας; τίποτα.  Αν προσέξει κάνεις το τι γίνεται τώρα τα πράγματα μπορείς να το πεις και χειρότερα!

Τι να πούμε.... Για την οικονομική κρίση των Λημαν μπραδερς το 2008 και ο επηρεασμος και της χώρας μας το 2012 και μετά να οδηγούνται σε αντίστοιχη κρίση οι υπερδυνάμεις της Γαλλίας και της Νέας Γερμανίας ενώ να εμφανίζεται ένας νέος κατακτητής από τη μια στο όνομα του Ρώσου τάχα να πολεμάει τους Φασίστες της Γερμανίας και ένας άλλος να θέλει να συνεργαστεί μαζί του για να τη μοιράσει και να πάρει στα χέρια του άλλες κυρίαρχες χώρες κλπ κλπ κλπ...

Ήδη κυβερνήσεις ακροδεξιάς υπάρχουν παντού και περιμένουμε κάποια στιγμή μια νύχτα των Κρυστάλλων να ρθει και να εγκατασταθεί στη ζωή μας.

Και ενώ δεν τη θέλει κανείς και ούτε τη νύχτα της ντροπής ούτε και την ακροδεξιά θα σε σπρώχνουν σιγά σιγά να ζεις με το συγκεκριμένο τρόπο τους και να κρύβεις τα πραγματικά σου αισθήματα... και να αναγκάζεσαι να κάνεις ότι σου λένε για να επιβιώσεις... προσέχοντας να "Μη συγκρατησουν το όνομα τους"

Σε καμία όμως χώρα πόλη γειτονιά οι απλοί άνθρωποι οι σκεπτόμενοι δε θέλουν τον πόλεμο την ακροδεξιά την ακροαριστερα και οτιδήποτε δημιουργεί 40000 νεκρούς στην Γάζα κι άλλους τόσους στην Ουκρανία... και σε όσα άλλα κράτη του κόσμου συνεχίζεται...

Και ο περιχαρής θάνατος όπως στην ταινία τριγυρνάει γύρω γύρω με το δρεπάνι του και περιμένει να θερίζει αυτά που σπέρνουν όλοι γύρω γύρω ο καθένας με το δικό του δίκιο. Αθώοι άνθρωποι αθώα παιδιά σκοτώνονται μαζί με τους πρωταγωνιστές που τους χρησιμοποιούν για ασπίδα η για στρατιώτες... κι όταν όλα αυτά γίνονται κάπου αλλού δηλαδή μακριά από τη χώρα που προκαλεί τον πόλεμο αντε όλα καλά... μονάχα η επιβίωση μένει το να φάμε για να ζήσουμε την επόμενη μέρα....

Παρ όλα αυτά ακόμα κι αυτή η οικογένεια αυτοί οι άνθρωποι που ενημερώνονται για το τι γίνεται στα άλλα κράτη ακόμα κι αν μένουν σε μια συνοικία με όνομα "Παραδεισος" όπως η Λιζελ και ο Ρούντι και οι οικογένειες τους υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να γίνει το λάθος.... και οι βόμβες να κατευθυνθούν και πανω από τα κεφάλια τους να χαροποιησουν ακόμα μια  φορά το χάρο.... και να δημιουργήσουν θύματα παντού.Παντου! Χωρίς έλεος! Χωρίς χαρές! Χωρίς τίποτα που να εξαιρεί το ένα μέρος από το άλλο...

Και πάλι ανοικοδόμηση και πάλι συμφωνίες και πάλι υποσχέσεις και πάλι να ανέβουμε τη νέα σκάλα της ανάπτυξης. Δεν είναι να απορεί και να βαριέται κανεις;

Καλό βράδυ